อยากเขียน แต่ยังไม่ว่าง

เปิดไว้ก่อน จะได้ไม่ลืม

 

หลังจากที่พยายามผ่อนคลายมาได้ 2 วัน วันปิยมหาราช + วันเสาร์ ก็คงได้ฤกษ์เขียนอะไรซะหน่อย ก่อนที่จะต้องกลับไปทำงานหัวปั่นในวันพรุ่งนี้ มีประชุมเช้าด้วย ไม่อยากจะคิดเลย

 

ความคิดที่จะซื้อบ้านนั้นเริ่มมาจากการมีปมด้อย อ่านไม่ผิดหรอกครับ ผมเป็นคนมีปมด้อยมาตั้งแต่เด็กๆเพราะว่าไม่มีที่วิ่งเล่น (ฮา)

สมัยเด็กๆตั้งแต่จำความได้ก็อยู่บ้านตึกแถวเลย เป็นตึกแถวสามชั้นกับอีกหนึ่งดาดฟ้าก็ได้ 16 หรือ 18 ตารางวานี่แหละจำไม่ได้แล้ว ด้วยความที่เป็นตึกแถวซึ่งจะปลูกสร้างอาคารเต็มพื้นที่ แถมยังมี 3 ชั้นกับดาดฟ้านี่แหละ ก็เลยทำให้บ้านมีเนื้อที่มาก ไม่รู้สึกว่าคับแคบเลยแม้แต่น้อย แต่ด้วยความที่เป็นบ้านเซ้งจึงต้องรีบเซ้งออกไปแล้วหาที่อยู่ใหม่ นับเป็นความโชคดีที่คุณแม่ตัดสินใจถูกต้องและคาดการณ์อนาคตไว้ล่วงหน้าเกือบ 20 ปี (ขณะที่เขียนอยู่นี้สัญญาเซ้งได้หมดไปแล้วหลายปีและได้เปลี่ยนวิธีการเป็นการคิดค่าเช่าเป็นรายเดือนและยังต้องจ่ายเงินกินเปล่าอีกด้วย)

 

หลังจากเซ้งบ้านที่สาธุประดิษฐ์ไปแล้วก็ย้ายมาอยู่บ้านที่สำโรง (สมุทรปราการ) ซึ่งได้อยู่มาจนถึงปัจจุบันก็ 20 ปีเห็นจะได้แล้ว ลักษณะบ้านก็เป็นทาวน์เฮ้าส์ 16 ตารางวา มี 2 ชั้น ตัวบ้านก็เล็กกว่าบ้านตึกแถวเดิมเพราะปลูกไม่เต็มพื้นที่ อีกทั้งยังมีเพียง 2 ชั้นทำให้ค่อนข้างคับแคบ ตั้งใจว่าซักวันหนึ่งเราจะโต เราจะโต (สมัยนั้นยังอยู่ประถมอยู่เลย) จนตอนนี้ได้(หัว)โตสมใจอยากเลย

 

การโตนั้นก็มีแรงบัลดาลในมาจากสมัยยังเล็ก ช่วงปิดเทอมหรือบางช่วงเวลานั้นอาม่า (คุณยาย) จะไปเที่ยวต่างจังหวัดบ้าง ไปไหว้พระ โรงเจบ้าง ก็อาศัยตามม่าม้าไปช่วยอาม่าเฝ้าบ้านให้ที่อมู่บ้านสัมมากร (บางกะปิ) ซึ่งเป็นหมู่บ้านจัดสรร ตัวบ้านก็ไม่ได้ถึงกับใหญ่โตอะไร 110 ตารางวา เป็นบ้านพร้อมที่ดิน ตามสูตรทั่วไปเลยก็คือมีบ้าน แล้วก็มีที่ดินให้วิ่งเล่นได้ ซึ่งก็เป็นแรงบันดาลใจว่า บ้านแบบนี้แหละ ที่เราจะโต